NY Turkish Consulate kaka

It's been a month since I've sent my passport to NY for extension. If I were there it would have taken an hour to get it back, but just because I was (still am) too busy and too broke (still am) to fly over there I had to mail it and condemned to wait for a month. It's over a month now and I need my passport for my Boston trip at the end of this month. Shall I trust my consulate and wait until the very last minute?

I didn't and I called them today. As a consequence of my bitter experience, I've decided that it is indescribably annoying how NY Turkish Consulate's 1888 call line when addressing an English speaker says "your call will be answered in the order it was received", while Turkish speakers are expected to settle down for "lutfen hatta kaliniz" which basically means "just stay on the line, will you?" Now you may not see a significant difference here but there is! Why don't you tell me, a Turkish speaker, that there is an order, there are people before and after me, so eventually I will be answered, may be so soon, and that may calm me down because I know there IS an order; make me confident rather than leave me with sure I'll stay on the line but how long??? anxiety. Lame.

Short Term Major Plans

1. Finish dissertation by the end of June or the first week of July,
2. Defend before July 22nd,
3. Officially graduate by August 7th and finish up all paper works about it,
4. Go to Boston at the end of June to meet women's studies and Stand for Children and Cambridge TV and the homeless shelters,
5. Find a roommate or an apartment possibly for August,
6. Find a bed to sleep on, and a comforter, for comfort! The rest may come later,
6. Help Kemi find a roommate which may mean you have to move out by the end of July,
7. May stay with Sinan for couple of weeks,
8. Visit Turkey for 2 weeks at the most,
9. Find a capoeira school in Boston, most probably Mandingueiros with Mestre Chuvisco.
10. Just to make it ten: Buy a thick winter coat, they're probably on sale now.

All these have to be done in 3 months. Auuuuu!
I believe I can do it!

p.s. A goal for a life time: Simplify yourself.

Red Tree Scribblings II

I.
(5.14.09) It's almost 9am. It's going to be hot today. I've heard it's going to rain. This interesting man passed by today, walking his dog; or may be he's paid to do that, I don't know. What's odd is that he was holding a thick walking stick, and each time they stopped he tapped it on the ground rhythmically until I turned and looked; he was looking at me, strange but I guess wanting to be noticed? So I did. Then he stopped and pointed his stick at me and said "boom" or something close to that. Then he walked away only to stop couple of more times to do the same thing. :S Perhaps he's training the dog? I liked it.

It's a beautiful morning, I'm covered with sweat -and not because I trained hard, but because it's ridiculously humid-yet I can feel the healing. I want to read more on "the mind"; eager to be close to understanding. I want to find that book on Wittgenstein.

So many new things to learn; so many things to remember and practice, or repeat everyday to keep them fresh, like speaking. And it cannot be a boring repetition for it never repeats itself. All repeats, or counterparts may feel alike but each time they are capable of opening up to new things. Every return, to a thing, to someone, to a place is actually stepping forward to a new thing with hopefully a sense of excitement and exploration, as well as a sweet familiarity and coziness. So little time though; and I'm thankful that I have my beautiful family, friends who are equally generous and curious, and adventurous to a certain degree. Life cannot be boring when it provides me with so many new perspectives even when I think unconsciously, pretentiously that I now know fully, it sends me a rasteira with an impish smile. :) Knowing and learning are not concrete, they're not substantive and that's what's so exciting about them: things move, they evolve and so do you, if you allow it. My mind shall be in harmony with them, or at least try to, again like in capoeira. Challenge, struggle, malicia but always in harmony, balanced and attentive. It's not about avoiding and not repeating the mistakes, but simply enjoying the knowledge, to evolve until the end. I pray I never stop.

II.
5.15.09
I was in my usual routine. They came and took pictures of the tree, with me and my bike under it. I'll be in strangers' pictures. A group of junior high kids are working on a school project (I assume) with their teacher guiding them under another tree in the park. Good teacher.

III.
5.17.09
Today two photographers came to take pictures, of the tree as usual. They asked me if they could have me in them. Funny the others didn't ask and I couldn't have cared less. So the first one told me not to look at him, just mind my own business. I wasn't inclined anyway. The one that came an hour later said she wanted me and my bike in the picture, that she's a painter and I would to be in her painting. :S

Lovely, orange caterpillars were crawling all over my bag today. I would have love to imitate their graceful motions. They observe, feel and make sure where to land before stepping forward (or curling up and down), so beautifully. I envy the flexibility, and slowly but surely I'm getting closer to a full macaco (it's some kind of a back flip). I need to eliminate the fear of breaking my neck.. I know I can do it, but for some reason can't seem to trust myself to place my second arm on the floor on time and jump backwards. I broke down the movement. I need to feel confident with each move. So now I'm working on ponte (the bridge) to have a better back flexibility, which is also good for my shoulders. They need to be stronger and more flexible. My handstand is getting better and better, I can hold it at least 4 seconds now, and I'm able to walk on my hands, couple of steps though, for now. Walk over is still stiff, but will improve with my ponte exercises. I believe if I can get macaco, I'll be able to do a lot of stuff. I'm also working on some moves that includes queda de rins (That's something like falling on the kidneys by resting your body on one of your elbow). They're also good for my arms, they need to be stronger. However lately I've been having shoulder pain, nothing serious though, just sore I think.

Red Tree Scribblings I

I.
Regularly since November and almost everyday since May, I've been spending a reasonable amount of time under the comfort of a big, red and a generous tree in a park close to my apartment. This is the same tree I had my first hallucinative drug under (actually I took it before and then sit under the tree). It was green then, unbelievably red now. It's such a bliss to be there. I train, play capoeira, eat and drink, read and write, and take a nap whenever I feel like it. People come and go, have a tendency to talk to me sometimes which is nice, I believe. Mostly children. According to my notes, I had Mathiew visiting me on May 11th. He can't possibly me more than 4. I was training when he saw me. Without hesitation and determination on his lovely face walked towards me, I liked it. "What's your name?" he asked. :) Never been so stupidly happy with this question, he was charming. After that he said he wants to train with me, said he likes to exercise at school; but didn't understand why I play on the grass and red flowers falling from the tree and squish them. I didn't know what to say. I said I don't know, but it feels like they like to be squished since they haven't told me otherwise (which is probably not an imaginative response but for some reason he liked me anyway). Then I did a cartwheel to show him they're not actually hurt. He didn't seem to be convinced but joined me anyway. We played a little and then he wanted me to show him how to do a handstand. So I did. Then a black puppy came; he was eager to play with us and cleaned our bare feet with his warm licks! His mom took a picture of us. I would have loved to see it.

II.
There are ants walking up and down, left and right on the tree. Everything seems to have a route. Animals seem to know instinctively, plants are perhaps destined already what life they have, did not care to know may be? What do I do for mine? I'm leaning against the tree but ants don't touch me. They feel me, accept me, it is nice to know I'm here. We don't disturb each other, we're perhaps aware of our temporary visitor's status and that the tree is kindly hosting us. Too romantic I am sometimes but this is what I wrote that day and as much as I remember the feeling that allowed me to doodle like that, I'm thankful. I remember it was a pleasant feeling to recognize the generosity of the tree and not failing to think it belonged to me; and that wherever I go there will be a tree to sit under and doodle as silly and merry as possible.

III.

A bird came around 6pm. First walked (or rather jumped) around a while, careful with not leaving the trail of shadow. Then perched on the lower branch of the tree. After a while another one came by flying; vaguely I saw but the first one startled a little bit; and I noticed its sharp reflex while trying to avoid unwanted accidents. I realized how so many things in my life as light as a flower or that bird bear numerous and potent meanings, openings, felt heavy with affection. Things as heavy as a rock, and sometimes they're beautiful too, or as monstrous as a so-called inevitable burden we see them as; might be nothing but the "imaginary rope" that is on the floor to trip us as Kafka contemplates. Things that are light but filled with the universe itself; things that are beautiful and yet heavy with nothingness. Am I high?!

The nature is what teaches me the most. Capoeira is what (or one of most prominent things that) teach(es) me to recognize my body, my potentials, my strength and passion, my will to learn and enjoy and laugh more.

Bir yol macerasi

Tabii bu sadece bana mi macera, bana mi komik bilemiyorum ama yazasim var gectigimiz hafta gittigim NY'dan Miami'ye dondugum geceli gunduzlu yolculugu. Hafizamda ani henuz tazeyken yazayim dedim, zaten uykulu, bas agrili ve hayal meyal hatirladigim bir gun. Komik, sinir bozucu ve belki de benim kuruntum bir ani yumagi olacak bu hikaye.

Simdi ben Cuma sabah 8 ucagina yetisecegim tamam mi? Persembe gecesini Cuma'ya baglayan saatlerde de hala Drom'dayim. Arkadaslarim da gelmis, egleniyoruz, Gypsy All Star enfes caliyor, yanlarinda da Kazakistan'dan bayaaa ilginc uc muzisyen, dogaclama yapiyorlar. Ben gunlerce cay icmisken o gece rakiya talimim. Yav ne olacek! kafasindayim. Neyse gece bitti, ben eve vardim sabah 4 sanirsam. Hirsiz gibi girdim, zifiri karanlik ev. Ortama alisayim diye de bir sureligine kapadim gozlerimi oyle dolasiyorum. Hafif oynak bir kafayla da oyuna dondu is, ama neyse ki kikirdayip ev ahalisini uyandirmamam gerektigini biliyorum hala. Sonra cantami toparladim. Internetten online olan ve bulasan arkadaslarimla biraz lafladim. Super shuttle cagirmisim gunduzden, sabah 5 ceyrek gibi gelecek, onu bekliyorum. Neyse ben toparlandim. Son yarim saatimi de, patlayacak gibi agriyan basim ve icine sisler sokulan gozlerimi dinlendireyim diye uyuyarak gecirdim. Acinacak haldeyim. Boyle uzun uzadiya anlatiyorum ki sonraki anlatacaklarimda ne halde oldugumu hayal edebilesiniz. Sonra ben uyandim kendi kendime, zaten pimpiriklendim uyanamayacagim, ucak kacacak uhuhu diye. Giyindim, sirtlandim esyalari, tam asagi inecem ev telefonu calmaz mi? Calar!! Salak ben super shuttle'a cep degil de ev telefonu verirsem calar! Nasil astim salonu ve telefonu buldum bilemiyorum (ki buyuk mucize iki gozum onume aksin ki) ama buldum ve sak diye actim, ahizeyi popoma tutup alo dedim. Otomatik mesaj geldi kulagima, gonul rahatligiyla kufrettim. Sonra asansorle asagi indim, ev kapisini mecburen carparak kapadim. Sen o kadar bale yap kimseyi uyandirmayacaksin diye, sonra kapiyi carpmak zorunda kal.

Neyse bindim ben super shuttle'a. Sofor, sirin mi sirin bir amca. Boyle Bill Cosby ile Gazanfer Ozcan arasi. Tek ben varim. Bana dedi ki 7 kisi daha alacagiz sonra Laguardiya. He tamam benim ucaga daha var dedim. Gectim en arkaya. Usuyorum ama buna ragmen sizmak uzereyim. O sirada etrafimda ne oluyor, ben neredeyim, araba hareket ediyor mu, durduk mu, kapi acik mi degil mi, bu sirin sofor amca bana niye el sallayip bir sey uzatiyor on koltuktan... Ha! Ya. Evet bu sirada uyandim, kendime geldim. Adam bir sey demeye calisiyor. Dedi ki, piyango sana vurdu, one gel ve benim co pilotum ol. Bu GPS aleti yeni, ben bilmiyorum kullanmayi sen biliyon mu? Dedim evet. Yalan soyleyebilecek her kanalim yayina kapali o sirada. Gercegin ta kendisiyim: Ben ve boynumun uzerinde bas diye tasidigim kaya parcasi. Gittim tabii one. Ufff kesin calistiramayacagim aleti ya, rezil olacam hay dilimi esek arilari derken ben calistirdim gps'i. HAH! Amca (bundan boyle adamin adi amcadir zira ismini bilmiyorum, demistir belki, sevimlilik ve yakinligimizi temsilen de ona boyle hitap edilecektir yazida). Evet amca bana ilk adresi soyledi. Simdi bunu yaz oraya dedi. Ben girdim hoop once McDonalds bilmem nesine gidiyoruz Manhattan'da. Oradan aldik iki kisi. Girdim ben sonraki adresi hooop Brooklyn'e gidiyoruz. Aletten bize hitap eden kadinin sesini ikimiz de ayni anda begenmedigimizi belirten sesler cikarmaya baslayinca, musterek bir sekilde Ingiliz Kemal tadinda bir sese tav olduk, hah dedik gulustuk. Kebap. Neyse gittik aldik yeni musteriyi ve fakat kimse benim gibi dakik degil. Soyleniyoruz caktirmadan biz amcayla. Aldik buradan bir kiz yolcu, yola devam. Herkes bana hayretle bakmakta kimdir nedir diye. Zira muhtemeldir ki gozlerim kotu halde, stiv vondir gibi kontrolsuz bakislar atiyor olabilirim etrafa; uzerine bir de yol tarif ediyorum. Evet ediyorum zira amca gps'e her an bakamiyor, yolu kaciriyor. Ben bir cesaret aldim aleti elime, sol yap sag yap diye muavinlige basladim. NY benden soruluyor o sira. Sonra Bronx yaptik ama yol cok uzadi, ben bir fenalastim. Uyuklayayim dedim koseme cekildim aleti amcaya teslim ederek. Cooook uzun bir surus sonrasi yeni yere vardik, musteriyi aldik, yola ciktik ki amca bir anda yine beni puslu dunyamdan cikardi. Where's my life saver! diye bagirdi bir an. Herkes gibi ben de uyandim. Yoklama verdim, aleti geri aldim Laguargiya'yi kodladim ki gidek artik havalimanina diye. Heyecanliyiz, gun isimis, NY'u, Manhattan'i sisli puslu sanki sahne isikli gormusum keyfim gicir. Hala basim kulce gibi ayri, ama kabullenmislik var uzerimde. Neyse vardik havalimanina, vedalastik amcayla indim ben terminalimde. Hemencecik cek in yaptim, elimde bording paslarim gittim gorevlinin yanina, guvenlik seysi icin. Ayakkabi cikiyor vs ya. Neyse bu lavuk bir bana bir pasaportuma yaklasik 5 kez bakti. Sonra bir dakika dedi, beni kenara aldi, arkamda da sasirtici uzunlukta bir sira. Herkes bana bakmakta, ben de ilgiden hosnut olmayarak sinirlerimi germekle mesgulum. Adam geri geldi, bir form doldurmus, suradaki gorevliye gidin sonra suradaki kafesimsi seye girin bekleyin demez mi? Ben de o uykulu halde nedir ne oluyor, aciklama yap kardesim niye bekliyorum dedim. Bana sormayin dedi ve kicini dondu gitti. Tiiiinnnnn. Gerildim. Sonra cam kafese girdim, ayakkabilar kemer kupe vs cikti tabii, dedektorden geciyor onlar. Bir kadin polis geldi, eline mavi eldivenleri gecirdi sak diye saklatarak lateksi. Nedir gote parmak mi yiycez? Yok, oksadi her tarafimi sonra buyuk bir ciddiyetle, goz temassiz suraya diye baska bir adami isaret etti bana. Gittim ayakkabilarimi giydim. Adam cikar bir dakika daha ayakkabilara bakmadik dedi ve o noktada ben kelimenin tam anlamiyla kendimi kaybettim ve bagirmaya basladim. Ne diyerek basladim, ne diye bitirdim bilmiyorum ama adam kacti, biriyle konustu, sonra kipkirmizi geldi ve ozur diledi. Biz hata yapmisiz, daha dogrusu o ilk arkadas yanlis anlamis hoy hoyt dedi. Ben susamadim, dolmusum, basim agrimis.. Olmaz boyle sey, embesilleri koymayin goreve madem, ne hakla sen beni bu hale sokarsin rrrrrrrrrrrrrrrr diye hirladim ben bir muddet daha. Sonra aldim esyalarimi gittim. Yanimda biri olsa benden utanabilirdi o an, bunu dusundum. Ama basim dik, gururla gittim gate'e. Sonra ucaga bindim ben. Cam kenarindayim, kafayi dayayip uyuyacagim diye hayallerdeyim, mutluyum nihayet. Bir gittim kizin biri oturmus benim yerime. Dedim ki 7A benim yerim bir zahmet kalksan. Kiz muzik dinlermis, beni gorunce korktu (!) ve elindeki kahveyi once onundeki koltuga ve koltukta oturan adamin kafasina, sonra da kendi kucagina ve kitabina boca etti. Sonra da sinirle kendi biletini cikarip benimkinin uzerine pisti yapti! Ucak zaten mikro bir sey. Arkamda yine yiginlar var, ucagin en arkasindaki erkek hostese goz kas el yaptim. Geliyorum bi saniye yapti sanirsam o da. Ben de kizin yanina ilistim, belki 7C gelmez mmm diye. Geldi tabii. Adamla gozustuk, gulustuk ben kalktim. Herkes farkinda ayni koltuga iki bilet satildiginin ve disarida kalanin ben oldugumun. Yani siddetle uyuyayim, kimse bana bakmasin, siktirsin insanlar bi etrafimdan dedigim gun olanlara bak. Once terorist olaraktan arandim, simdi de daracik bir ucakta ayakta kalakaldim. Beni 10 dakika kadar diktiler oyle. Bagirmayacam bu sefer, e-maillen girisecem diye soyleniyorum sessizce ama yapmayacam biliyorum da. Bana en arkada bir koltuk verildi, hafif -bence- deli bir cocugun yaninda. Zati asagisi olamaz bu kadar sey uzerine degil mi? Laptop'i tepeye koymak istedim, bana yeni koltuguma kadar eslik eden kibar hostes el attigim ust goze kartal gibi mudahale ederek, bunlar imorcinsi olmaz! diye bagrindi. Bagirdin mi? diye sordum ben. Hayir kusura bakmayin, bunlar kullanilmaz dedi. E nere koyayim dedim, hepsi dolu kucakta tasisan dedi. Ehe.. Sahane de mi? Sonra ben laptop'i on koltuk altina, sirt cantami da yastik gibin kucagima aldim. Bir diger uyuz hostes -ki kendisi benimle muhatap olmadan hemen once bir bebege agucu bugucu yapiyordu- geldi yanima cantanizi one het hot dedi. Tamam biliyorum dedim. Dikildi kaldi. Yapin oyleyse dedi. Yapacagim dedim ve inatla bakmaya devam ettim. Hepiniz bana mi yazildiniz bugun laaaaaan! diye Ozcan Deniz nidasi atmak istemekteyim. Sakaklarimda damarlar atiyor hissediyorum. Ben kazandim ama, ilk once o bezdi ve gitti. O sirada bir sey daha oldu ve amanin bunu unutmamaliyim yazayim defterime diye dusundum. Defter ayak altimdaki cantada, yorgunum ama kesin hatirlarim bu super komik oldu diye dusunuyorum. Zira o yorgun halimle guluyorum falan; yanimdaki de nasilsa deli ya, rahatim yani kendi kendime takilmakta. Unuttum ama iste. Kahretsin unuttum, yazmadigima cok pismanim. Sonrasi oteki ucaga transfer ettim kendimi. Iki iri adamin arasinda Miami'ye vardim. Otobuse atlayip mahalleme geldim, sirtimda back pack yemek ismarladim, esyalari eve birakip ismarladigim yemegi aldim tekrar eve dondum. Yedim ve sizdim. Bu kadar degildi bu hikaye, bir kadin vardi beni cok guldurdu ama nerede nasil gordum ve hatta gercek miydi zerre hatirlamiyorum. Budur.

gecmis ve simdi

Romali tarih bilgini Velleius Paterculus (MO 19 - MS 31) demis ki: "We praise more freely what we hear than what we see; and we regard the present with envy, the past with admiration: and we feel injured by the first (the present), instructed by the latter."

Alexander Pope da, 1711'de Essay on Criticism'i yazmis, hem de yasi daha 21 iken. Simdi boyle seylere sasirmanin bayagiligi ve sacmaliginin farkindayim elbette, Oxford vardi da biz mi gitmedik tonu aranmasin burada. Niyet etsem, kendimi karsilastirabilecegim alan ancak 'cagdaslarim' arasinda (paragraf onunla basladigi icin ve bu metin uzerinden olusacak bir tartisma hayal ederek soyledigimden) mesela Pope bilen, okumus kisilerle olusturulabilir, ki yeni yeni okudugum bu adamcagizi, yazimdaki curete bakarak ne kadar az tanidigimi; bu ve baska katilabilecek nedenlerle de simdilik hakkiyla yorumlamak yetisinden ne kadar yoksun oldugumu gorebilirsiniz. Ne var ki, musade ederseniz, kafam ister istemez (yani siz musade etmeseniz de) kendi cagim, dunyam ve cevrem ile "O" zamanlari, yani eskiyi karsilastiriyor. Paterculus'un dedigi gibi gecmise imreniyorum ama simdiye ozeniyor muyum emin degilim. Simdide var oldugunu gordugum, yani simdide var olan insanlarda gordugum bilgiye, vizyona, irade ve disipline, yaraticiliga, yaraticiliktan ayri dusunulmese de ayri bir basligi hak ettigine inandigim hayal gucune, niceligine bakmadan hayranlik duyabilirim, duyuyorum da. Yine ister istemez haybeye harcanmis, agzi acik gecmis vakitlerim (ki hep az oldugunu dusunurdum, degilmis), sucu biraz da 'zamanelik' niteliklere pay etmek kosuluyla, aklima ususuyor. Boyle bir hesaplasma veya ic sikintisindan kacmak icin uydurulmus en vasat bahane, insan omru uzadi, daha saglikliyiz artik diyen denyolardan cikmistir: Yani o 21'inde yaptiysa, zaten erken de olmus (56), benim de kafadan 40'ima veya en kotu 30'larimin ortasina kadar vaktim var gibi zavalli ve de ustune yanlis matematiklerle otelemeler. Iki nesil arasinda dogru oranti kurunca, Pope'un 21'inde yazabildiklerine teget gecebilecek bir seyleri kac yasinda yazmis veya dusunmus olmalari gerektigini de hesapliyorlardir herhal; e bu durumda kactir bu yas ve bir paralellik soz konusu mudur? Abes ve gulunc.

Ben yazdikca masamdaki ici tasacak gibi su dolu kocaman bardagim da sallaniyor, boyle suyun yuzeyi inanin ki curasikteki gibi pir pir ediyo. Yok bisi de demiyorum halbusem.

Aklima bir suru sey geliyor simdi ama tami tamina 2 bucuk gundur toplam belki 5 saat uyumusumdur. Bulaniklastim iyice, kafami toparlayip ve Pope yazisini bitirip tekrar buraya geri donmek isterim. Haydi muhabbetle.

Ertesi gun ekleme: Geri dondum yazayim biraz daha diye, uykumu aldim ya az da olsa. Ne var ki kafam hala tam yerinde degil. Heyecanim sakli konuyla ilgili en azindan ama Mart 8 zipring tatiline kadar bekleyecek sanki? Keyifli olacagim o zaman tatil ya, bir bu yazi, bir de tatilde ne etsemi dusunecegim sadece.

Zzzt Mubarek

Dakikligimle ovmesin beni kimse, olamiyorum dakik. Ovmedi de ama belli mi olur? Dakika sevmiyor beni, bilmukabele. Zaman kafiriyim, bir geceyi bir de gunduzu bilirim. Birinciyi kabul eder alir, istedigimce uzatir otekine baglar, uzerine de fiyonk atarim, kardes yaparim birbirlerine. Eslik edenler de bir su kaynatmaya, bir de susmaya bakiyor. Ahmet Hamdi'ye ve Mubarek'e en icten selamlarimla.

Kitap kenarlarina, sayfa boslarina yazdiklarim, benden calinan anlari ebeledigimdir. Rahatlarim boyle bir o zaman. Esyalarla ben bas basayken en guzeli. Evimde yabanci cok sevmem o yuzden. Yabancim olmasin, canimi yesin gelen. Beni de yabanci etmesin ama onun evindeysem, degil mi, bilmukabele. Mesela geceleyin. Esyalar gibi yanimda biri olunca, sessiz sessiz keyif yapinca birlikte, sonra birden ben konusmaya baslayinca, o dinleyince ve beni karsilayinca, beni doldurup sevince, oleyim artik ne guzel diyorum. Oyle bir mest oluyorum, kalipsizlasiyorum yani. Gecenin verdigi zihin acikligi bu bir de. Kalipsizlik yani. Bedenime bas kaldiriyorum gibi, nedir yani istersem ben de duvar panosu veya perde olabilirim? Esyanin tabiatini yerim, emretmesin rica etsin. Demiri bukerim bir bakarsam derler ya, oyle hissederim. En sarilmaya korktuguma sarilmam, en sevismek istedigimi simsiki sevmeme sebep. Bence cibil cibil soyunup ama coraplarini cikarmayandan, saatini cikarmayan daha kotudur. Buyuk hayal kirikligi. Sabah tutukluguna da bir care gordum mu, benden leziz armut olmaz. Ha babam uzanmaktan rahat yuzu gormeyen sirtim rahatlar gece. Dinleyip izlemek en buyuk keyfim.

Tembellik var, vakit hesaplandigindan beri. Problem edilebilsin diye, sanki ozume kufur gibi yaratilmis bir kelime olur tembel. Gece vakit hesaplamayinca, saatimi kolumdan cikarip yatagin uzerine atip uyu sen orada deyince bu hircinlik da kayboluyor, siliniyor gidiyor 'tembel'. Dalgaci Mahmut geliyor aklima, "gokyuzunu boyarim her sabah hepiniz uykudayken, uyanir bakarsiniz ki mavi" der, denizi diktigini haber eder. Herseye bir cevabim var gibi mesreplerdeyim. Bosa atmam, geriye cekmem, ne cekecem?! Oyle boyle kudret degil yani. Herseye inanasim gelir, inanirim. Yasamak cok kolay birlikte aslinda, bir anlasak. Aglarim oyle guzel olur ki, dikerim dudaklarimi birbirine gerekirse, mirildanmanin sevki kacmasin diye. Dilek tutarim, ladeslerim gunduzumu, gece aklimdadir. Bilirim ki o an bir elimle seni tutar, otekiyle havaya kapilar cizer, girer cikarim. Keyif bizim degil mi, oturur soluklanir ikimize bir de cay koyarim.

Kiz yazisi bu

Simdi karsimda kikirdastigim bir kiz varmis gibin yazacagim. Kikirdiyorum zira kendi kendime hala o yuzden. Bugun uzuun bir gun oldu vs. Dekanin dersi vardi yine. Cok guzeldi ama bu sefer. Gecen yazdigim yaziyla ilgili utandim kendimden falan filan. Iyi insanlar hepsi ne ukalalik yapiyorum diye boyle kizdim ama olur oyle neyse. The war of the worlds izledik once buyuk sinema salonunda, cok eglendim, ilk Eskisehir'de izlediydim filmi, yine eglendiydim sevdiydim. Neyse sonra guzel guzel sohbet ettik derste ama eve gec dondum, sonra actim bilgisayari muhabbet vs sonra iste yemek hazirladim. Yemek yerken dizi izlerim, uzerine makale yazacagim Family Guy izleyeyim dedim, internet sorun verdi olmadi. O sirada baska bir dizi gozume ilisti. Bir baktim Claire Danes ve Jared Leto var. Severim ben Danes aaa ne ki bu diye bakayim dedim, son bolumden daldim. Euhehe. Nefis teenage dizisi. Adi da my so called life. Neyse, muhtesem manasiz bir dizi, cok guzel. Cekirdegim ve birlikte izleyecegim bir kiz arkadas yok diye uzuldum. Sonra diziye baslamadan once dur bu gece guzel geliyor ben gidip bir sarap alayim diye ciktim. Market kapali malum Miami'deyiz. Evin dibindeki abidik foxes denen yere gittim, kapisinda tekel gibi bir baraka var. Orada da muhtemelen 1 ay once gidip sarap aldigimda tanistigim Yunan asilli sevimli bir adamcagiz var. Tanidi beni hemen, Turk oldugumu biliyor. Sarap deyince yok dur ben sana raki getirdim dedi, cikardi koydu onume Efe. Oooo yasa sen dedim. Hayirdir ders mi calisacaksin yine dedi. He dedim. Doktor olacan tabii zor isin dedi. (Adam doktor olacak adamin raki icerek ders calismasina sasirmadi veya sasirdigini belli etmeyecek kadar kibar bilemedim). Bir an duzeltecek oldum yok doktor degil doktora yapiyorum diye ama bi durdum. Doktor olayim dedim. Sigarayi biraktigindan, cigerlerinden falan filan bahsetti ben de bilir gibi cigerlerden bahsettim, neremden cikti o bilgiler bilmem. Doktorluguma suphe dusurmeden selam edip ayrildim rakimla birlikte. Simdi icmeye basladim, azar azar. Neyse diziye donelim, cok komik zira, sayin kizlar.

Simdi bu Claire abla (dizideki adiyla Angela) Jared'a (yani Jordan) yanik. Hippitik arkadaslari var Angela'nin, ama o gayet standart, saglikli, normal bir aileye sahip, arkadaslarinin aileleri ekstrem. Bu Jordan da okulun en guzel adami ve fakat hem populer hem icine kapanik vs. Liseyi kurcalayalim kizlar tanidik gelecektir Jordan: Boyle yavas konusuyor, bazen geri zekali saniyorsun, boyle gec ogrenen tipler var ya. Neyse, bu da Angela'nin ona ilgisinin farkinda (bi tabii) ve o da kiza kayitsiz degil ve fakat cok da umurunda degil. O da teenage neticede. Diyor ki iste hayat felsefem: ne olacaksa olur (tanidik geldi mi?). Ama cok da seker bir cocuk.. Arada daliyor gidiyor, gozlerini kapatiyor, bazen yalniz takiliyor, ama bazen de hirto arkadaslari var onlarla goruyoruz ama onu asla hirtoluk yaparken gormuyoruz falan, agir bi abi zira. Neyse Angela oluyo bitiyor buna ve biz diziyi Angela'nin agzindan dinliyoruz zaten, kendisi anlatici ayni zamanda. Misal Jordan ile bi gun konusurlarken ve tabii ki Angela sacmalarken ve sacmaladiginin aci verecek kadar da farkindayken, gozu cocugun gomlegine takiliyor, oradaki yirtigi ve gomlegin aslinda yillarin gomlegi oldugunu fark ediyor. Boyle aile durumu, maddi kosullar vs gibi bir anda aklindan geciyor, bir baska gordum diyor, bir karakterlendi iyice diyor kiz tamam mi, ama boyle ayyy fakir la bu degil.. :) Daha da eglenceli olacak bak simdi. Bu Angela pek seker aliklanmalar ve akillanmalar yasiyor zati. Neyse bu bolumde mevzu bahis okul dansi. Kiz oluyor meraktan tabii Jordan gidiyor mu acep, o gidiyorsa ben de gitsem mi falan diye. Elbette Jordan'la konusurken dans mans sacma seyler muhabbetini de es gecmiyor dizi. Neyse fakat gidecek elbet, yalniz birinin onu davet etmesi lazim. Ona yanik bir cocuk var Brian diye, Angela ona gidiyor diyor ki ben de sizinle gelsem, en azindan birlikte gideriz ben sonra dansta yaninizdan ayrilirim. Zira Brian da baska bir kizi goturecek. Fakat eleman Angela'ya yanik oldugundan gidip oteki kiza diyor ki baskasina sozum oldugunu hatirladim kusura bakma.. Kiz perisan. Neyse hikaye karisik. Velhasil kelam, super sikici bu gecenin sonunda iste Angela bir arkadasiyla disarida abi biz amma salagiz, luziriz ha ehehehe diye bezgince takiliyorken bir anda Jordan disari cikiyor arkadaslariyla ve yuruyup gidiyolar. Bu yolun yarisinda duruyor, Jordan yani, (Angela'yi gordu zira ve kiz harbiden tas gibi olmus dans icin, normalde giydigi caputlari giymemis falan; yine tarz ayni ama alimli). Neyse Jordan duruyor ama hala sirti donuk kiza. Kizin gelmesini bekliyor herhalde. Ickili galiba bir de. Senarist kiyak gecmis Angela'ya, kiz sonradan kendi aptalligini hatirlayip, kendi uzerine fazla gelmesin, bahane olarak kullanabilsin diye herhalde abinin kafasinin bir dunya olmasini (tuyo verdim sanki). Neyse kizin arkadasi hade git diyor buna, Angela da gidiyor Jordan'in yanina. Simdi gozunuzde iyi canlandirin sevgili hemsirelerim.. Kopacaksiniz bunu becerebilirseniz. O Angela, biziz sanki, cok kilit bir an. Evet, simdi sahne su. Okul binasinin arkasi. Yol var haliyle onunde, bir de yolun bir tarafi tel orgu. Jordan tel orgulerin orada sirti kiza donuk duruyor. Kiz arkadan yaklasiyor. Kamera artik Jordan'in yuzunu goruyor, oglanin arkasindan yaklasan Angela'yi goruyoruz. Sonra Jordan kiza donuyor. Biz artik omuz cekimden ikisini birbirine bakarken goruyoruz. Jordan yavaaas yavas kizin uzerine dogru gelince kiz tellere dayaniyor. Oglan muhtesem bir hareketle bir elini tellere dayayarak kizi kiskaca aliyor. Acayip guzel gorunuyor o anda ikisi de. Zaten guzel insanlar malum. Neyse kilit diyaloga geldik. Oglan diyor ki, Why are you like that? Kiz kalakaliyor. Like what? diyor haliyle. Jordan diyor ki like the way you are. Tam kiz birsey diyecek ve an cok onemli boyle nefes alamiyorsun falan, kizla kalbin bir olmus. Tam kiz konusacak, arkadan oglanin arkadaslari bunu cagiriyor. Jordan kolunu indiriyor, kiskaci aciyor ve kameraya dogru ilerleyip cerceveden cikiyor. Kiz ve biz bok gibiyiz. Kiz, How am I? How am I?!! diye cubus gibi sesleniyor iki kere biri kisik digeri yuksek seste .. Ama oglan gitti. Angela teenage'ligin en tatli ve en got anlarindan birinde kisili. Ne dedi la simdi bu bana? Niye boylesin, boyle oldugun gibi.. Ne var la bende? Neyim bozuk, yamuk, nedir soyle anlayayim gozunu seveyim diye bakisini oyle iyi anliyorsun ki kizin.. :) Hissettiniz mi ani? Hele bir de benim gibiyse bu Angela, yani son lafi etme takintili ve edemedigi icin de patlayacak icinde. Caresizsin, vatemay mnkyim ya! Uhuu. Cok nefis.. Ne guzel imis bu teenage dizileri. Senlendim, var olsunlar. Simdi ders calisabilirim. Icimdeki Nur Cintay, sen de usulca bas git.

Bu kadin beni oldurecek

http://www.youtube.com/watch?v=zBz7cFnRFuI

Yasmin Levy.. Israil asilli Ispanyol insan. Ladino soyluyor.. Kirmizi giymis bir de inanilmaz. Deger gordun mu? Ezberledim bunu :)

Bir de bunlar, vakti olan usenmeyip dinlesin..

http://www.youtube.com/watch?v=pMMd7lUFpEg&feature=related
(Bu klip elbet orjinali degil. Takilmayin goruntuye, sarkinin baska kaydini bulamadim, idare edin dinleyiverin.. Topragim yok yurdum yok falan diyor, damar..)

http://www.youtube.com/watch?v=6v9XDthWL7g
Bir de bu :)

Oncekinden devam ediyorum, yer yer tekrarliyorum

"Reflexivity" yok. Turkce'de dusunumsellik gibi tuhaf bir cevirisi var; o yuzden refleksivite diyeyim, olar mi? Neyse iste o yok gibi. Seylerle, kavramlarla hatta kendi oz deneyimlerimizle ne bileyim tozsel, dogrudan bir bag kuramiyoruz gibi. Acik arazideyiz yani surekli, koordinatlari tespit edemiyoruz. Kendi hayatlarimiza, onumuze konan gazete 'hikayeleri' (hatta haber metinleri diyelim), politik carpismalar, gelismeleri artik refleksiviteye donusturemiyoruz. Biraz manasiz geliyor boyle soyleyince, eksik cumlelerle karsiladigim icin dusuncelerimi ama demem o ki, herhangi bir surecin yapisini, gorduklerimizin aslinda gercek hayatin parcasi olmadigi 'gercegini' goremiyoruz. Filmdeki refleksivite budur mesela. Fakat bu ornek, paranoyaklik derecesinde bir kuskuyla karistirilmamali. Olaylari verili haliyle degil, olduklari gibi gorebilme gucu, suphecilik ve bilgi pesinde olma, bilgiye deger verebilme, bilgiyi isleyebilme, epistemolojik tutarlilik ve gucle alakali. Bunun bir de sosyal teorideki yeri, bu politika ve ideoloji tartismasina eklenir guzel guzel. Sosyal teoriye gore, en basit soylenisiyle kendine basvuru olarak refleksivite, gozlemcinin katilimindan bagimsiz olamayacak olan gozlemlerdir. Yani sen gozledigin ve hatta bizzat icinde oldugun bir seyi, durumu etkilersin. Etki tepki hikayesi yani.. Toplu eylemlerin derininde bu ihtiyac da var. Varligini dogrulamak. Ama bu boyle sahte ve gerceklerle tutarsiz 'ideolojiler' veya fikirler uzerinde gerceklestirilmeye calisilinca, acikli manzaralara gecis yapiyoruz. O mitingler, kipkirmizi eylemler, birliktelikler, traji-komik ve manasiz gondermeler (misal, karsi eylemlerde erkeklerin basortusu takmasi) ciddi bir israf. Fikir, akil, beden, hava israfi. Ekonomik ve sosyal israfi cabasi. Mudahil olma gerekliligi ve ihtiyacini karsilayacak, bunun gucune olan inanci insana verecek ideolojiler, 'esitlikci toplum' ve hatta 'komunellik' inanclari, degisim inanci olmadan, israf oldugu kadar tehlikeli durumlar bunlar.

Adorno ve Horkheimer diyor ki, "stereotyped approproation of everything, even the inchoate, for the purposes of mechanical reproduction surpasses the rigour and general currency of any 'real style'..." Yani, mekanik yeniden uretim adina, henuz tam olarak olusmamis da dahil olmak uzere herseyin 'sablonsal' benimsenisi, her tur 'gercek tarz'in titizligine (katiligina) ve genel gecerligine (yani kabul gormuslugune) ustun gelmistir..." . Kotu bir ceviri ama nispeten anlasilir oldugunu umuyorum. Burada bahsi gecen kultur endustrisi ve onun urunleri; uzerinden gittikleri ornek de sesli film ve hatta televizyon. Bu soylem elbette politik gorusler, ideolojilerde de boyle, degil mi? O yuzden cok partililik, birden fazla cep telefonu markasi ile esdeger bir fenomen oluyor artik. Liberalizm yukseliste diyorlar bundan ki lilberalizmin tanimi da bu anlamda kaydi gitti. Bunun farkinda olarak veya olmayarak (ki ikisi de birbirinden kotu) ben liberalim diyenler, bir anda zihnimde mutasyok gecirip, disinde 'yesil bisi' kalmis gicik bir insana donusuyor ve ben onu uyarmayarak kendi capimda ocumu aliyorum sanki. Kanciklik gibi geliyor.

Basortusu veya turban (nasil tercih ederseniz) konusuna takildim, oradan devam edeyim yine. Hem takanlar hem de takanlara gicik olanlar aslinda kendilerini bir stereotip/sablon olarak benimsiyorlar bir anlamda, bunu butunuyle boyle yasayan var, bunu reddederek mucadelesini bu duzeyde veren de var. Fakat insanlari kemalist yapabilen, tek adam arkasindan kosturan; olu oldugu icin, uzerinde yukselen hayalleri yikma ihtimali asla olmayan ve derinlere kazinmis "sig tarih"in ve bu tarihi koruyanlarin (ki onlar da ayri bir sehir efsanesidir) destegiyle buyuk bir ikon olarak hayatlara yerlesmis, dolayisiyla da nesnel degerlendirilme sansini buyuk olcude yitirmis bir kurtarmissa-yine-olsa-kurtarirdi kahraman yaratan; turbanin altina gizlenmis asil sorunlarin gorulmesini engelleyen; detayi kaybeden miyop gozlugu misali bir akil yapisi da iste buradan kokleniyor ve tum bu saydiklarim sayesinde de koklenen seyin devamliligi saglanmiyor mu?

Ehliyetini universiteden mi aldin lan dumbuk!

Turban yasagi kalkmasin diye ayaklandi boncuklar ve fakat boyle manasiz bir yasak kalkmasin diye ayaklanilir mi? Yasa ne halde degisecek, degismis hali ne kadar tutarli ve dogru olacak meraklara vesile tabii. Meselelere ortadan dalanlarla bir tek kendi ucunu gorenler arasinda bu konu gidip gelirkene, universitelerle ilgili bir baska yasa tasarisi da arkada kalmis galiba. Birgun'de okudum. Ilgimi cekti. Artik universite kurulabilmesi icin Edebiyat, Fen veya Fen-Edebiyat fakultelerinin olmasi zorunlulugunu kaldiran bir tasari imis. Uc fakulte universite icin yeterli olacakmis. Birgun sanki telasli bu yuzden. Ya ama zaten zebil zebil universite acilmiyor mu? E-5 ve minibus caddesi uzerinde misal? Yenge, hatun, anne veya ogul isimleri verilerekten? Anadolu lisesi hazirlik kursu gibi aciliyordu bunlar epeydir? Kirmizi trabzanli, endustriyel, modern tasarimlardan yoksun, gemi enkazi icine yerlesmis baliklar gibin eski binalarda olanlarin cogu da efsane olarak ve kendilerinden hep nefret ederek, bir nevi karararak hayatlarina devam ettiler, yalan mi? Ustelik zorunluluklar, kural ve sinirlamalarin duzen sagladigina inanmaktaki hodbinlik, riyakarlik bir yana, ne zamandir universitelerin bu sayilan fakulteleri, gorunurde bagimsiz, gercekte cogunlugu kayitsiz kadro ve yonetimlere sahip sermayesi saglam okullarinki haric, isler gorundu? Korkulan sey bu fakultelerin mevcut halleriyle zaten bir ihtiyaca hizmet etmediginin, alan, zaman ve dimag yediginin fark edilmesi olmasin? (Hayiiiir! Ilahiyat da acabilecekler ondaaaan! Mmm.. Bak sen, vay serefsizler.)

Derken az once yasa tasarisi kabul edildi haberini okudum. Turkiye Pazar gunune benden once girdi malum. CHP'li biri kara devrim demis buna. Karar aciklandiktan sonra sanirsam Kamer Genc bir konusma yapmis ve konusmasi bittigi halde yerinden ayrilmayarak kursuyu "isgal etmis", "sorun ara verilerek cozul"mus. Sonra da sitem etmis diger vekillere, yanima gelmediniz, destek olaydiniz bik bik demis. Ne yapacaktiysa artik kursuye mi zincirleyecekti kendini denyo? Durum Kamer Genc gibileri icin omurluk firsat: Sartlar boyle densiz, ajite edici ve bir o kadar da zavalli kahramanlik oyunlarina uygun. Siyasi kariyerde bir 'break' vaktidir; hele de karinca kararinca ve carpik bir idealizm de mevcutsa damarlardaki asil kanda, kendini kaptirip sasali sahneler yaratilabilir, takdir toplanabilir. Inanarak, imanla one atilan bir soydan geliyoruz gazi da var murekkep yalamaya basladigimiz gibi bunyede birikmeye baslamis. Oyle iddiali, iddiayi birak tam dayaklik, densiz ve ne var ki onemli bir kitleyi galeyana getirici nitelikte sozler ediliyor ki. "Anayasanin sah damarinin kesilmesi"; "kara devrim"; sizofren bir aklin urunu olarak laikligi kisilestiren 'laiklik yogun bakimda, oldurdunuz onu!" gibi. Hele bir de hani kalabalik arasindan, kriz aninda biri cikar ve bir anda tum sinirleri gerecek, iclere suphe, nifak, her turlu akla zarar fikrin tohumunu ekecek "ben diyim bu boyle giderse var ya..." lafini ediverir, iste buna ornek olarak "Aksi halde iş üniversitede çarşafa kadar gider" diyebilen bir baska densiz Baykal var. O hep var. Koruklemesi gerekiyor zira mecburi tek care olarak gorulebilmesi icin tutunabilecegi en onemli meselelerden biri bu. Bize Tayyip'le ilgili abartiyorsun diyenler simdi anladilar, bizim tarafimiza gectiler, bu da olumlu bir sey diye de soyluyor zaten hasmetlim. Idam edelim bile demeye getirmedi mi? Heyecanina yenik dusen bu insan evladi, cok seyi acik ediyor aslinda ama duyan kulak var mi o mitinglerin gurultusunden?

Inanc soz konusuyken nasil olur da sen bu konuda en iyisini bildigini iddia edersin? Kime neyle, nasil bir argumanla karsisin? Kemalistlerden kaciyorum, gozlerine dahi bakamiyorum. Narsistlikleri fiziken nefesimi kesiyor, konusmak izdirap oluveriyor. Tayyip Erdogan ve partisi onlardan bekleneni ve zaten olmasi gereken bir seyi yapti, onemli bir siyasi mucadeleyi umuyorum ki sonuclandirdi. Bunun arkasindaki motivasyonun ne oldugunu gorecegiz zamanla ama yasagin kalkmasina karsi olanlar bunun bir 'hak' oldugunu anlamadikca ve yasagin muhatabi, kalkmasini isteyenler de nesne uzerine kurulu bu hakkin alinmasiyla birlikte baslayacak sureci dramatiklestirmek ve dolayisiyla sahiplenmek istemedikleri 'cahil' kitleyi galeyana getirmek yerine akilci adimlar atmadikca kaotik, cikmaz ve kendini tekrar eden surec, daha tedirgin bir boyutta devam edecek. Ne kotu ki kendilerini 'sol'da goren bu kemalist insanlar - laikler- mucadele edebilecekleri, inanabilecekleri bir dunya fikrinden yoksunlar ve aslinda inandiklarini dusundukleri kritik yalanlar uzerine yapilanmis bir ideal tarafindan sindirildiklerini goremiyorlar, boyle bir yuzlesme talepleri de yok ve ustune ustluk alenen de bundan kaciniyorlar; oysa ki karsilarinda, Omer Laciner'in tanimiyla "sozu edilir bir direnis, bir karsi cikis/alternatif" pesinde olan, zenginlesen orta sinifca desteklenen, sasirtici bir bicimde hic ummadiklari bir kitle var. Soylemlerinin alti cizilmis noktalari da acikli bir sekilde, 'sol' un simdilerdeki kemalist fasistlerinin bir zamanlar gozleri dola dola savunduklari seylere bire bir uyuyor. Gel gor ki siskin egolarin yarattigi ve ayni zamanda beslendigi, bir kimlik olarak "ustunluk" (supremacy), korkularini da bileyledigi icin, onlarin da on goremeyecegi bambaska urkutucu seylere canak tutabiliyor. Bakiniz ordu, bakiniz orduyu destekleyen 'ozgurlukcu' kitle, bakiniz cinayetler, bakiniz bu cinayetlerin bilvasita destekcisi ordu.

Turban yasagi yuzunden bu kumas bir siyaset malzemesine, ideolojik bir simgeye donusmedi mi dedi arkadasim. Ideolojik simge apayri bir konu ve bu bir 'gunah ise' bununla ilgili kimse ak degil. Ve fakat bence turbanin, bas ortusunun politik malzemeye cevrilmesinin otesinde, aslinda CHP, kemalist ve laikler de, turbani politik malzemeye cevirerek, inanclar uzerine asil konusulmasi yuzlesilmesi gereken tarihi, sosyal ve politik "temel" mevzularin uzerini kapatiyorlar. Eger turban konusu bir sekilde ortadan kalkarsa, tarihle de hesaplasilma talepleri yuzeye cikacak. Mesela biri diyecek ki (ki zaten dendi, deniyor ama onde degil), 1. TBMM kayitlarini iyice acalim bakalim, Istiklal Mahkemeleri ne halt etmis, ilk mecliste kararlar hangi sartlarda alinmis, bu kararlarin bu halde mesruluklarini tartisalim diyecek. Korkulan asil budur bence ve sokaklara dokulen insanlar, bu yalanlari kaldirabilir mi? Gokhan Ozgun pek uygun demis bugunku yazisinda: "Tarih sağlığından ve sığlığından en küçük bir şey kaybetmeden bugün de yaşıyor." Korunan sey de budur bence.

Neyse, boyleyken boyle. Son paragrafimi, genel bir toparlayicilikla baslatip, "ne dedin la simdi"yi hak eden yozlukta bitirmeye ozen gosterecegim.

One gelen karma icinde uretken olmak, uretmek, dusunmek, dogru sorulari sormak dolayisiyla bunlar icin calismak ve kendini sevmek, kendinden cikip insanlari sevmek degil; basarmak (ureterek veya en iyisi urettirerek), yarismak, kazanmak ve sonunda da kendini kutlamak ve odullendirmek icin eglentiye gitmek var. Var olmanin gercek sartlarini, durumunu temsil etme yetenegini kaybetmis bir toplum, ozgur olma, ozgun olma, evrenseli gorebilme kapasitesi uzerine de sifon cekmis oluyor sanki.. Bu var olma polemigi uzerine bir de fasist narsizm ekleniyor. Ideolojiler mi kendi icinde tutarsizlasti yoksa bizler mi bilemedim ama tercih senindir ve gerceklestirecek kudret de vardir sende guvenini telkin eden ideolojiler nereyedur simdi, arada benim gozumden yitiyor sanki? Tersten mi okunmaktadir? Insan, insan uzerine degil onlarin yaninda kurmalidir degil mi hayati? Eglenmek guzel seydir ustelik, kendini kaybetmek, esriklesmek vs. Esriklesip herkesi bulmak, neredesin bilmek, soylenmeyen varsa acik etmek utandirmak sonra da gulmek de mi? Yani ne guldun, gotum mu meydanda diyene buyuk harfle EVEEET!!! demek gibi.

Ve de evet abi, ehliyeti universitede resmen veriyorlar.

Rabelais ve Mualla

Umut, zamanda ve gecicilikte! Tavim ben buna zira zaman her seyin, her daim galibi; itinayla baslardan alir taclari ve devreder bir baskasina.. Rabelais icin uc kez!
...
Sonra da Paris Kimsesizler Mezarligi'ndan Karacaahmet'e, her daim suclu Modali Fikret Mualla'ya ve Abidin Dino'ya, unsiyetimizi hasredek, raki alip sereflerine icek.
...
Su Miami'de ne sahaf var, ne Istiklal, ne de Karanfil Sokak. Kiyafetlerim guzel guzel degil rutubet kokuyor, palmiye bocekleri de asap bozuyor. Ne edelim, budur simdilik.. Mualla'nin Masal veya Usera Karargahi'ni bulur muyum acep internette? Kuzum inci cicegi, iyi ki hatirlattin be Mualla'yi bana...
...
Muhabbetten laf acildi, Mualla'dan devam.





Dino'yla Mualla, icki parasi icin el acmislar Akademi onunde.

Bir sasiran insanim ki sorma gitsin

Ben bu sasirma hallerime de bazen anlam veremiyorum. Kimse veremiyor, bazen gercekten bu saftirikligime engel olmaya calisiyorum, hayat 'kasari' edalariyla, pes ses tonumla konusuyorum falan ama yok abicim sivayamiyorum kararinca. Herkes de boyle biliyor beni, ilk birkac gun, ve hatta rekorum 4-5 aydir caktirmiyorum bu saskaloz hallerimi ama eh, bir sure sonra ele veriyorum kendimi. Heyhat, vallahi caresizim. Beni boyle hallerimle cok sevenler hatta sevimli bulanlar var. Booyle gozlerini aciyorsun, agzini ya buzuyor ya da sinek kacabilecek genislikte acik tutuyorsun, pek komiksin diyorlar. Iste bu Muge'nin senin 'ama' larin meshur demesinde bu da var. Isyan ediyorum, sasirmisim ya; ama nasil olur falan. Annemde ve hatta anneannemde de var bu; mesele irsi. Muhtemeldir ki bana gicik olanlar da vardir. Ne diyim ki? Dedim hatta, yapacak bir sey yok. Uzerinde calisiyorum arkadas, ama cok ufak ilerlemeler kaydedebildim bunca zaman. Misal bugun sasirdigim bir seyi anlatayim. Kutuphanedeyim. Elimde, yarinki tarih dersi icin hocanin rezerve ettigi pek muazzam kitap. Nasil bitirecegim ben bunu bir gecede diye kara kara dusunuyorum. Ne yapacagima karar vermek icin de, binanin girisinde, merdiven altindaki soteye gidiyor ve tekli koltuklardan birine ilisiyorum. Hemen yanimdakilerden ikisinde de, bir kizcagiz oturuyor. Araya Amerika'ya geldigimden beri sasirdigim, duzenli ve tutarli ayar oldugum bir tavri da sokayim cabugundan. Ayar oldugum sey, iste bu bahsettigim 'kizcagiz'in iki adet tekli koltugu, birine poposunu, digerine ayaklarini koymak uzere isgal ediyor olmasi; ayakkabilar cikmiyor elbette. Her ne varsa artik potinlerinin altinda, o koltuga gececek, oradan koltuga sonradan oturacak kisinin poposuna, onun poposundan da bilmem nereye, boylece karanfil elden ele (Edip Cansever'e terbiyesizlik gibi oldu bu karanfil gondermesi ama cok istedim kullanmak, densizligime verilsin). Bu kic koyulabilecek alan ayrilmis her mekanda, ortamda boyle. Neyse iste bu sadrazamin sol tasagi kizcagiz da, elindeki kalemi tikir tikir ede ede onundeki notlari okumaya calisiyor. Bir sure sonra baska bir kiz aramiza katiliyor, belli ki tanisiyorlar. Bu yeni gelen abla, diyelim ki adi Susan olsun, simdiden sonra Linda diye hitap edecegim sol tasak kizcagizla benim aramdaki iki koltukta karar kiliyor. An gecmiyor ki Susan, Linda'ya bir seyler soyleyerek aramizdan ayriliyor. Ben de trafigi yogun buldugum ve bilgisayardan bir sey kontrol edesim geldigi icin cantami toparlayip ayaklaniyorum. Tam yurumeye baslayacagim, bu Linda 'pardon bakar misin?' diyor bana. Donup, evet? diyorum. Bir sey soyluyor bana ama ben israrla anlamak istemiyorum, sacma bir hava var sozlerde zira, yorgunum ondan diye dusunup tekrarlamasini rica ediyorum kibarca. Tekrarliyor Linda ve ben yanlis anlamadigimi idrak ediyorum. Romali Perihan pozunu bozmadan, tebaasina seslenir gibi bana diyor ki, "ya simdi ben bu kizi cok da iyi tanimiyorum. Yani taniyorum ama sadece merhabamiz var. Simdi bir yere kadar gitti, esyalarini da bana emanet etti. O gelene kadar benimle burada kalir misin? Bir sey calindi, esyamda noksan var diyecek olursa ben sorumlu olmayayim." fgkf;glfgmsfgmfsgmflsg.
E pes.

Tourist

Epeeeey bir suredir Radiohead dinlemediydim. Sonra dedim dinleyeyim, en sevdigim albumlerinin basinda gelen OK Computer'dan Turist sarkisi baktim siritiyor resmen. Hemen baslattim. Sonra tabii birkac kez daha dinledim, dinledigim kadar deja vu yasadim. Megersem hep tekrar tekrar dinlermisim. Su 'burada ve simdi' muhabbeti uzerine cukadanak oturdu tabii Thom kisisinin Idiot slow down! diye agirdan damardan girmesi. Sozlerini suraciga aktarayim dedim. Yarin ben de soyleyecem kiskandim, kaydedecem kendimi kendime.

It barks at no-one else but me, like it's seen a ghost.
I guess it's seen the sparks a-flowin,
no-one else would know.

Hey man, slow down, slow down!
Idiot, slow down, slow down!

Sometimes I get overcharged, that's when you see sparks.
They ask me where the hell I'm going?
At a 1000 feet per second,

Hey man, slow down, slow down!
Idiot, slow down, slow down!

Hey man, slow down, slow down!
Idiot, slow down, slow down!

(O tekrarliyor nakarati, ben de 40 kez tekrarlasam yetmez.. Hani adama 40 kere aptal dersen aptal olur sonunda ya ve fakat belkim slow down da olur degil mi?)

Playlistinde olanlar dinlesin, olmayanlar edinsin dinlesin. Cok guzel cunku.

Durun vazgectim: Hepsini dinleyelim albumun.

Tam uzerine Huxley der

Arkadasim yazar insanla gecen yazismaya devam veya tekrar niteliginde buraya koydugum bir onceki yazida dediydim ki, ben soyle boyle diye argumanlar argumansilar atarken ortaya ama tam da ayni hizla kendimi yeniden duzenleyecek veya aydiracakken biri cikiverir benden once davranir. Annemin ben mutfakta fasulyeye katacak seker aranirken ve seker kavanozu tam da gozume ilismis ben yonlenmisken surada yahu diye gidip alip kavanozu bana uzattigi anlar gibi.. Huxley depoladim bugun kutuphaneden. Aldim birini eve getirdim, digerlerini ofiste biraktim. Ciktim odamin balkonuna hava alayim diye, elime de kitabi ve kahvemi aldim. Yeni banyo yapmisim, liflenmisim, bir mayismisim. Actim ilk sayfa. Huxley kafama kafama atti sunlari:

"There are many kinds of gods. Therefore there are many kinds of men. For men make gods on their own likeness.
...
Officially an agnostic, I feel the presence of devils in a tropical forest. Confronted, when the weather is fine and I am in propitious emotional circumstances, with certain landscapes, certain works of art, certain human beings, I know, for the time being, that God's in his heaven and all's right with the world. On other occasions, skies and destiny being inclement, I am no less immediately certain of the malignant impersonality of an uncaring universe. Every human being has had similar experiences. This being so, the sensible thing to do would be to accept the facts and frame a metaphysic to fit them. But with that talent for doing the wrong thing, that genius for perversity, so characteristically human, men have preferred, especially in recent times, to take another course. They have either denied the existence of these psychological facts; or if they have admitted them, have done so only to condemn as evil all such experiences as cannot be reconciled in a logical system with whatever particular class of experiences they have chosen, arbitrarily, to regard as "true" and morally valuable. Every man tries to pretend that he is consistently one kind of person and does his best consistently to worship one kind of God. And this despite the fact that he experiences diversity and actually feels himself in contact with a variety of divinities (or at any rate with extremely dissimilar aspects of the same Unknown God who may be presumed to lie behind them all).
...
Men are also citizens; there are no Crusoes. In a highly organized society, however, the citizens are apt to forget that they are also men. They come to value themselves and their fellows for what they can do in a socially useful way -as personified functions rather than as human beings. They admire those who are well provided with that kind of knowledge which I have called instrumental. For those who have grown strong on the knowledge that is life's nourishment, they have no particular respect; on the contrary, they often despise and , at the same time, mistrust and fear them."

Kaynak: Do What You Will - Aldous Huxley
1928'de basilmis bu kitabin adi, William Blake'den geliyor. O da demis ki:

Do what you will, this world's a fiction
And is made up of contradiction.

Between the cortex and the buttocks

Inancin yitimi. O konustukca, bir oldum, “bu gunesli sonbahar gunu bu gezegende bir noktada olsak” dedikce ben kendimi, ne kadar bos geliyor soyledikleri diye dusunurken yakaladim. Oysa ki nasil da istiyorum bos degil demek. Dilegine katilsam da imkansizligi beni oyle hircinlastiriyor ki, istemem eksik olsun diye kollarimi savuruyorum boyle Cyrano gibi. Ama kuskunum yani. Burukluk var siklememek, alaycilik degil. O geri dondugu icin uzgun oldugunu, kafasinin dustugunu soyluyor. Ben geri donulen seyle gidilen seyin ayni oldugunu, geri donusun belki de sirf bu nedenle bir dusus olmamasi gerektigini soyluyorum. Nasil da saftirik yalanciyim heh! [Veya tam da ayni seyi soyluyorum ama itirazci, zit kafa oyle degil saniyor.]

(Okuyanlar dedi ki biz pek anlayamadik bu paragrafi.. Aciklama gerek. Simdi bu geri donulen ve gidilen sey muhabbeti, bana bunu yazdiran muhabbetin diger ucundaki arkadasimin anlattigi, yasadim dedigi "Extrovertive mystical experience" dan gelme. Yani o an, o ana cat diye baglanma. Yelkovanla akrebin bulustuklari an gibi. Huxley'in Ada'sindaki Mynah kusunun cigirtkanligini yaptigi 'burada ve simdi' hali. Lennon ve Imagine sarkisinin boyle bir deneyimle 're-visit' edilmesi. Tum sosyal kimliklerden, linguistik tanimlardan arinma, arindirma hali. Elektriklerin bir an gelip sonra tekrar gitmesi ama gozde zihinde vizyonlarin canli kalisi hali. Bu andan geri donuste, imagine edilen halde gormek etrafi. "Kollektif cennet", "bireysel nirvana"; arkadasima gore o anda orada olmakligi, "hep beraber ayni seyi yasamakligi" bu ani o sirada goremeyen bizlerin fark edememesi ve imagine edilenden geri donunce ayni yere dondugunun idraki, ama "mumkun olan halini de gormus olmanin" verdigi izdirap falan filan. Acikladi mi daha mi corba etti bilemedim.)

***
O konustukca ben kendimden korkuyorum. Cok baska fark edis benimki diyorum. Dedigimiz seylerin hepsine sosyal psikolojik, kritik teorisel, agdali guzel tanimlar verebiliriz demek istiyorum demiyorum. O anlatiyor dudak kenarlarina tukuruk birike birike heyecanla. Ben de ayni heyecanla okuyorum ustelik. Guzel soyluyor cunku ona ait cumleler soylediklerini. Okuyacam da dedim zira. Acaba gerisinde miyim, acaba sonrasinda tekrar donebilecek miyim imagine dunyasina diyorum. Yasarken gercek gibi hissettigim seyin imkansizligiyla, o seyin aslinda bir “gercek” olmayisi ayni sey degil. Imkansizin pesinden gidilebilir ama ya gercek olmadigina kalben artik inancinin kalmadigi bir seyin pesinden gidebilir misin? Hayir elbet. Gecici bir vazgecis, hayata karsi insansal bir huysuzluk olmasini diler devam edersin. Devam edebilirsin cunku inancsizlik, seni kendini oldurebilecegin kadar derin bir rahatliga, sukunete ve yavasliga kavusturur. Bu acidan surpriz ivmeler de getirebilir hayatina. Ama asil istedigim ne? Aylaaar once konustugumuz sisifus laflamasindaki bana donmek misal. O noktadan tekrar baslamak istiyorum. Inancsizligimin beni o mimlenmis ‘hal’in uzerinden tekrar gecmeye zorlamasini istiyorum. Birlige, yarenlige inanan ‘ben’, absurd olmayi goze alarak, ve hatta aslinda bunu hic de onemsemeyerek, inanmak istemekteyim. Bunu paylasacak esler dostlar var diye inanmak istemekteyim. Dinleten degil, ayni zamanda da dinleyen dostlar. Icimi pirpirlatan, yuzumu parlatan seyler yapmak istemekteyim. Hayatimi ve gunlerimi uretim bandina bakan isci gibi izlemeyi reddediyorum ve bu reddedisi bagirirken icim disim, hayatimi tam da boyle bir seye donusturmeye calisan gaileler, beni sikistiran burokrasi, hala inatla inandigim belki de conventional manada geleneksel yarenlik ve birlikteligin, tam da bu gelenekselciligin reddettigim hirtliklarindan kaynakli korkular ve ic bayan kaliplar yuzunden banallesmesi tehlikesi, bu nedenle benim banallesmem beni kutuphaneye gidip o cok sevdigim adamlarla kadinlarla hesaplasmaya zorluyor. Deli gibi boyle alenen. Boyle anlarda, tam da ben kendime soyle bir bakip, ‘bitti mi canim’ deyip baslayamadan, biri gelecek diyecek ki olacak boyle seyler elbet. Sanma ki hep boyle hissedeceksin. Her gun bambaska da olabilir. Son tahlilde insansin ve turun tarafindan orulu halihazirdaki dunyaya, sen de kendin bir seyler eklemleyerek, anlamlar katarak, representation of the self’lerle gelip gecen maratona katiliyorsun istemeden. Kosmuyorsun ama cikmiyorsun da. Bu noktada evet, balonu ben mi sisirdim! Tabi olduk o imaja, tam ortasina dustuk hemen anlayamadik diye isyan ediyor yazar. Bence sen de haklisin.
***
Geri donecegin ve simdi su an birlik diye hissettigin seyin aslinda hic olmadigini, zihninin sana oyun oynadigini fark edince ellerinle cizdigin giris kapisini kapatmiyor musun? Tekrar bulunabilir mi?
***
Beni imagine korkutmadi Aysel! Beni imagine’in aslinda hic olmadigi fikri korkuttu. Yandan istersen mantar al, lsd al ex at. Deneyimledigin, gercek gordugun sey ya harbiden de yoksa? Hissettigin gibi bir birlik, hormonlarin ve aklin oyunuysa? Bunu asla bilemeyecegiz (veyahut var mi bir yolu bilmenin?) ama suphe tohumu degil mi bu? O tohumun veletleri kafanda dolanir boyle arada fisildar sana ‘ayliiiin anani sikiyolar, yalan bunlar, hiclik var’ diye. Zayif anina geldi mi boyle inaniverirsin. Ama belki de hakli olabilecekleri ihtimalleri hep vardir. Beni kendim korkuttu Necla! Iskambil karti gibiydik dun. Bir tek seyin zit boyutlara, zit yonlere yansimasi gibi. Butunlesmesi imkansiz bir noktada ama tegetten dokunmali.
***
Hayatin, uzerimdeki dominantligini reddediyorum. Hayati tanrilastirmayi reddediyorum. Hayat da yarenim olsun istiyorum. Anlayisli olayim ben hayata. Kavgalarimiz tatli ve meyveli olsun falan fismanca. Bu is olmadi, cunku hayat vermedi, ezdi beni demedim. Once bir kendime baktim ve gordum aslinda kasim gozum baska yerlerde oldugu icin basit olani kacirmisim gozumden ve bu olamayisa katkida bulunmusum (cogunlukla yani). Oyleyse hayat olamaz tek suclu. Icine dustugum sosyal duzen olamaz tek sorumlu. Etrafimdaki kudretleri reddetmedim ama kendi kudretimi de gormeye calistim. Gotumu cilalamak seklinde de yapmadim bunu. Gozumun yasina bakmayarak yaptim. Sen soyle ettigin/etmedigin icin bu oldu/olmadi dedim. Ama tabii insanim degil mi ben de? Onu da ekledim sonuna ki hep Cimcoz kalmayayim. Yas ilerledikce yumusamaliyim, katilasmamaliyim. Soooyle bir flash back yaptigimda, katidan yumusaga gecis yaptigim kolay anlasilir zaten. Bunun katalizoru de esler dostlar yarenler oluyor. Katalizor sart oluyor. Katalizorun katalizorlugunu bilmesi de sart. Bilecek ki, iki uclu katarsis olsun. Gonuller senlensin. Aksi halde sen okuldaki bir sinifta, o sinifin dekorunun bir parcasi olarak, dersi cok iyi anlamis ogrencinin konuyu kusursuzca ozetledigi ana sahit yazilan sosyal varlik olarak kaliyorsun. Katalizor seni kendi gibi yasanan seyin icine aliyor halbuki. Zira sen de ona katalizorluk yapiyorsun. Bulunmasi zor bir iliski turu. Bugun benzer seyler konustugum arkadasima da dedim. Oyle geliyor ki bazen, etrafimda herkes ‘hoca’nin dediklerini anladi, bir ben anlamadim, sinavda cakacam gibi oluyor. Katalizor eksikligi.
***
O yuzden reddettim inancsizligimi dun gece, ‘inanmak’ istedim. Ondandir ki mantar dedim lsd dedim; rutine baglayayim alayim. Bir care olmali. Onun dedigi gibi bir recete. Insanlik veya benim icin. Balonlar sonsun ama bir ihtimal olsun, olmek ve oldurmek (veya yok etmek, silmek) olmasin o ihtimal henuz. Ihtimal olsun, inanilasi ve yalin ve guclu ve piril piril; olmama ihtimaline ragmen, inanmasi bile guzel. Inancsizlik fena. Gunler, uzerinden tas sektirilir gibi gecip gidiyor yoksa. Okumaktan haz ettigin yazar bir anda onune atiyor laflarini, kusuveriyor adeta ve sen sadik bir duvar olarak uzerinde top sektimesine musaade ediyorsun. Uzerinde top sektirirken iyi ses veren duvarlar vardir ya. Veya yazmak istiyor sen defteri oluyorsun. Araya notlar konduruyorsun ama yazara gitmiyor notlar biliyorsun. Ne fena ve ne guzel. Bu da benim top sektirdigim duvar. Okudugum yazarlar rastlar da okursa, okur da durursa ne ala.
***
Boyle hissediyorum.. Ayni seyi soylemiyoruz sanirken bir anda ayirdina variyorsun. Kendini tersten okudugunu fark etmek gibi. Yani tersten konusmak gibi.. Zor birsey ustelik ne aci ki ayni seyi soyluyorsun aslina bakarsan. Veya farkli soyledigimiz ne? Bando’daki bilmeceler gibi. Iki resim arasindaki farki bulunuz. Fena halde farklilar bu arada. Yani ayni gorunuyor ama var olan veya olmayan seyler, iki resim arasindaki yanlis benzerligin semantik yapisini alt ust ediyor. Guzel de olabilir bu yani. Uyum da boyle bir sey.
***
Ben bisiler yazmaya ugrasiyorum simdi. Yazmazsam bu beni delirtecek gibi, veya daha akla gelir bir ornekle sunu diyebilirim: Kasinti veren bocek veya kendi sacinin kili gibi. Tutup cekip cikardin mi, bir sonrakine kadar rahatsin. Ama bakiyorum dusunuyorum, bu adam niye benim ilerimde gibi duruyor. Niye mesela benim hissettigim seyi o konusmada benden once elini cabuk tutup soylemis de ben niye tersi yone asilmisim? Bir ilginc durum tabii. Guzel ama sanirsam kendi sinirlarinda.
***
Kendine katlanamamak nicin normal? Normal yapan ne? Genele vurulabilir veya evrensel bir sey olmasi mi? Dunya katlanilmaz bir yere donusuyor ne demek? Daha oncekiyle farklari nedir? Tutarli bir kotuye gidis varsa, bu tutarlilik beni paradoksal bir carpma etkisiyle iyi etkilemeliydi ama bekledigim bildigim, ogretilen anlamiyla bir ‘iyi’ degil bu sanki.. Yani donusen benim, realite ve bu dunya degil oyleyse.. Olan hicbir sey tutarsiz degil. ‘Consistency in inconsistency’ diye cevriliyor Aristo. Guzel ceviri. Oyleyse belki de onumden gecenleri tutamayan benden baskasi degil. Bir an dikkatim dagilmis bir bakmisim aaa dunya kotuye gidiyor.. Oyle mi? Ben gidiyordum zaten sen gormemissin. Reddediyorum veyahut bu tutarliligi surekli. Umut etmek realiteyi reddetmek midir? Veya biz hep iyiye gitsin derdindeyken bu duz cizgi gidisi goremedik de kotuye donusum var mi saniyoruz. Kotuye giden dedigimiz aslinda gercegi gorme deneyimleri ile yasanan zikzakli idrak cizelgemiz mi? Yani saniyoruz ki birseyler kotuye gidiyor ve fakat tutarli iste. Kotu deyince beklentilerin tersine bir sapma soz konusu. Kotuye gidiyor demek icin beklenen baska bir sey olmali kafada.
***
Sena (tevellut 1990lardan biri), nam-i diger dugme burunlu biricik kuzenim, msn’den haber etti dedi ki teyzem agliyor simdi Aylin abla. Amma sulugoz. Neden dedim, biliyorum oysa. Senin sarkilarini dinlediler, sonra Ragip Amca siir okumaya basladi. Muberra teyzemin de gozleri doldu agladi. Ben de dedim ki git sen saril ona, de ki ferah aglasin.. Ben de simdi tam su an onu dusunuyorum sadece. Mesaji iletti Sena.. Daha cok agladi ama dedi sonra. Simdi su an iste. Gercek bu. Beni nefesi darlanarak ozleyen, guzel bir anne var. Kelebek gibi annem. Kuvvetli ama oyle de narin, dokunmaya kiyamadigim pembe teni gibi. Ses cikarmamaya ozenli agliyor su anda, nefes verisini duyuyorum yutkuna yutkuna. Bir de kiziyor kendine niye agladi diye, Sena bana niye dedi diye, duyabiliyorum. Ragip Amca da katilmistir ona eminim ben. Sena diyor ki keske ozlemek diye bir sey olmasa. O hep bizi ozleyerek gecirdi simdiye kadarki kisa yasamini. En cok birlikte olmayi sevdigi biz hep uzaktik ona. Oyle guzel bir de inadi var hayata, diyor iste ne sulugoz annen var diye bana.. Duygulari patlamis kadinlar ailesi bizimkisi. Sena da bizden, simdi ben de agliyorum cunku seni ozledim diyerek gogsumu kabartiyor benim. Bir manyak kadin daha eklendi aileye hayirlara vesile olsun. Simdi su an beni ozluyor onlar. Gecedir orada, musait duygular ortami ele gecirmeye. Esyalarin ses cikardigi saatlere gecti orasi. Ben ofiste, kulaklarima Bulent Ortacgil tiktim guzel guzel.
***
Kutuphaneye yururken tekrar sordum kendi kendime. Denizde bogulayazdigim ve kurtarilmadan hemen once yasadigim en guzel deneyim olan teslim olmanin hafifligi ani; 3 ya da 4 yasinda gordugum o tuhaf ruya nicin capcanli aklimda hala? Benim de “Attention” diyen tropikal bir kusum var sanki mynah kusu gibi kafamin icinde. Hani insan en cok bunu unuturmus diye Attention der ‘Ada’daki kus insanlara, burada ve simdi der ardindan. Bakmayi, uzerinden gecmeyi reddettigin, erteledigin her neyse bir an once aradan cikar ki burada ve simdi var olabilesin. Var oldugunu sen de anlayabilesin.

Biz de oyleyiz. Onca sey geldi gitti aklima, bir bakmisim bir arpa boyu yol deriz. Ama mumkun mu gercekten ayni yere donmek? Yani hicbir seyin degismemesi. Bunun farkinda olmak bile yokken nasil ayni yerdeyim denir?

Ahan da Huxley’in yutarak okudugum Ada’sindan, bulabildigim Ingilizce kopyasindan simdilik parmak bastigim, ama daha guzellerini buraya koymaya ant ictigim birkac alinti:

“Attention to the experience of something given, something you haven't invented. Not the memory of a form of words addressed to somebody in your imagination."

"With nothing between the cortex and the buttocks," said Dr. Robert. "Or rather with everything---but in a condition of complete unconsciousness and toxic stagnation. Western intellectuals are all sitting-addicts. That's why most of you are so repulsively unwholesome. In the past even a duke had to do a lot of walking, even a moneylender, even a metaphysician. And when they weren't using their legs, they were jogging about on horses. Whereas now, from the tycoon to his typist, from the logical positivist to the positive thinker, you spend nine tenths of your time on foam rubber. Spongy seats for spongy bottoms---at home, in the office, in cars and bars, in planes and trains and buses. No moving of legs, no struggles with distance and gravity---just lifts and planes and cars, just foam rubber and an eternity of sitting. The life force that used to find an outlet through striped muscle gets turned back on the viscera and the nervous system, and slowly destroys them."

[...Vijaya explained,] "If you'd been shown how to do things with the minimum of strain and the maximum of awareness, you'd enjoy even honest toil."

The point," Susila answered, "is to get people to understand that we're not completely at the mercy of our memory and our phantasies. If we're disturbed by what's going on inside our heads, we can do something about it.

Allakaretmesinbupilavi

Cok yanlis ihtimallenmis kendini armut sanan biri, bir diger armutumsuya, aniden hayallenmis. Herkese armutken sen, armutlasamadin benimle demis. Bi-tuhaf oldun. Iyi gelmedik birbirimize asikardir bu. Katlanmasi zor, boyleyken boyle. Insansi Andersen, Lafonten caresiz kaldi bu duruma, bilemediler onlar da armutlar ne yapar, nasil duzeltilir bu hal. Kitaplarini, siirlerini yutarak okudugum yazarin, sairin yolda yururken tasaklarini duzelttigini gormek gibi, burnunda sumuk gormek gibi, ya da en cok Yagmur Kacagi'ni begendigimi soyledigim icin Attila Ilhan'in bana bagirmasi gibi oldu hersey.. Ne kotu ama be. Onu affettim de, seni koklayamiyorum artik, bir acayip oldu. Elma olup kafana dusmek istiyorum. Kacamakca, sonra yuvarlana yuvarlana kacmak. O yuzden uzaktan okuyacagim seni, guzel yazmis serefsiz yine diyecegim. Balik kokan elma olacagim o zaman ama tatli sulu. Bir derin nefes verip ruya gordum ama hatirlamiyorum diyecegim ben. Aklina gelen yalanmis demek ki diyecek baskasi. Senin de tadindan yenmeyecek o zaman.

Caldim pilavi senden arkadasim, affet beni.

Aptal Akilli Aptal

Hayat oyun dedi birileri ust uste bana gecenlerde. Nedir bunun dibindeki kibrit diyorsun cevap yok. Oyun deyince ciddi degil mi demek? Gayet ciddi oysa ki. Ve fakat ciddinin icinde komik kalmak, gule gule ciddi olmak en guzeli degil mi? Hani oyun derken kasit bu ise diyeyim ben de tabii. Genislemeli bu cumleler. Neyse peki oyunu mesela kahvehaneye indirelim -benim bildigimle Yagan kulturune- KING gibi birsey olsa. Keyfi kacar miydi acep? Misal cezalari bitirdim, cezalari yedim, aptallik kotam doldu, gelsin kozlar artik dense. Ama simdi bu konuyu saptirdi. Demem o ki, aliklanma kotasi bu ay doldu dese biri mesela "Akilli olacaksin". Gel gor ki kendine kolay olmayanlar icin akilliyimdan ziyade aptalim demek daha kolaydir. Aptalliklarini daha kolay gorur, geriye kalanlara omzu uzerinden bakar yaridan. Affetmez kendini.. O yuzden de hic unutmaz.. Delidir, sikici insandir, cezalandirir kendini surekli. Sonra sirf da bu yuzden daha buyuk aptalliklar yapar. Bu noktadaysa komik insandir. Kotasi yok mudur bu isin evet? Saklama yeri var midir? Farz-i misal herkes anlamasa daha iyi olmaz miydi?

Konusuyordum yine Muge'yle. Boyle baskalari seni ruyasinda gorunce ne guzel oluyor diye. Baskasinin bedeninden kendini izliyorsun gibi oluyor. Biri beni kirmizi montun, tenin ve saclarin geliyorsunuz uzaktan masaya dogru diye anlattiydi, cok guzel geldiydi. Dedim benim boyle neyim var? Ne diyorum da aha da aylin derdi deniyor. Ama'larin var dedi. :) Hah! Nasil amalar dedim; bir konu hakkinda butun fikilerini sikip atabilecek amalar onlar dedi. Bu elbet demek degil ki insanlara bi eureka ani yasatiyorum. Bu bazen 'hastir aylin sikip attin konuyu, unuttum ne diyecegimi de, ne alaka anacim!' olabiliyor. Biliyorum ben. Duymak cok guzel ama. Kendinleri topluyorsun boyle misket toplar gibi. Sonra kuytuya gecip sumukleri ceke ceke hevesle cikarip cebinden sayiyorsun, seviyorsun.

Aerobik yapalim, nefes alalim.

Kurt nufus artisi dursun diyen Buduncular yargilaniyordu gecenlerde.. Bu sene secilen milliyetci kecilerden onlar. Ey Turk kadin ve erkegi diye seslenmisler, bir cocuk daha yap. Kurtler cogaliyor, sen de cogal. Olur abi. Bokumuzda boncuk var degil mi? Mahallede oyun oynayan cocuklar gibi, sonu gelmeyen ekip secimi anlari.

Boyle bir daire var, kriz aninda, konu toplumsala donecek diye korkuldugunda kara kapli defteri aciyor ve icinden bir kisi veya orgut cikariveriyor. Dink de boyle. Ondan oncekiler de boyle, olen giden matbaaci sahislar da boyle. Ahan da bu diye isaret edip sonra puf diye kayboluyor bu dairenin memurlari. Herkes rahatliyor bir anda. Olduren razi, olen zati konusamiyor. Arsene Lupin nereyesun?

Bak ne guzel diyor Ortacgil.. Bilen konusur bilmeyen de konusur, bilen konusur ama bi baskaaaa. Ben bu noktada bilmeyen oluyorum ama bilecem. Inayet olsun oyleyse, degil mi? Dizine yatip hikaye dinleyesim gelen Bulent Ortacgil. Her sakalliyi baban mi sandin Aylin? Boyle diyen varsa usul usul siktirsin lutfen.

Bu da Attila Ilhan'dan Muhayyer

MUHAYYER
Önemli gizli boyutlarıyla yeryüzündeki yaşantımız
Ne kadar azdır yaşadığımızdan yaşadığımızı sandığımız
Söylediklerimizle değil söylemediklerimizle varız
O gün ki ölümün perdesine yapayalnız yansırız
Ne kadar azdır yaşadığımızdan yaşadığımızı sandığımız

Bir incesaz ki süreklidir yaprak döken korularda
Çılgınlıkları oluşturur en çapraşık duygularda
Büyük çıkmaz akla gelip de sorulmayan sorularda
Bazı insan içten içe düşünür hesaplar da
Ne kadar azdır yaşadığımızdan yaşadığımızı sandığımız

Üflediğimiz sustuğumuz tutkuların düşlerimizi çokçadır
Çocukluktan çıktığımızı sanmak aslında çocukçadır
Gerçi gençlik bir uçta yaşlılık bir uçtadır
Birleştikleri gerçek o müthiş sonuçtadır
Ne kadar azdır yaşadığımızdan yaşadığımızı sandığımız

Tutuklunun Günlüğü
Attila Ilhan

Boyle bisi buldum

Aklimi ufurup dalgali buluta
Tutundum kemerine maviydi ruzgar
Geceydi ve gezindim ustunde sehrin,
Seni gordum, kabuslar ninni soyluyordu basinda
Elimi attim bir baktim cebimde ruyalar
Ince kum gibi serptim goz kapagina

Hazirsan oturup konusalim agacin en ortasinda
Bir bacagin dala sarili, digeri bana
Bu gece uykuyu degil beni al koynuna
Kapama gozlerini simdiden bak bana

Icime bir fener yak sonra isli, golgeli
Gostereyim sana bilmeden biriken senleri
Merak et hepsine bak, cevaplar benden sorulsun
Saclarin ayak bilegime dolanmisken birden
Salayim nefesimi icine kendinden turku olsun

Ekelim muhtelif bizi agacin dibine
Biten otlari cekeyim icime sigara yerine
Daralan cigerlerime dustursuz girsin zaman
Sarki soyleyelim genclige tamamlanalim
Kolaylayalim sonra tut elimden
Kosesinden duselim dunyanin



Istanbul'da eski defterlerimi saklayan anneme sevgiler saygilar. Vay canina.. Kime, neye ne icin yazdiydim acep? (Soranlar oldu ekleyeyim, orta son veya lise birdir bunun yazilisi. Nedir ozur mu dileyecem yani mirmir aglak seyler yazdim o zaman diye? Yazmisim iste nedir?)

(Ne kadar buyuk buyuk yasiyormusum yahu, agdali laflar edecegim diye kasmisim, icim ne hallerdeydi kimbilir.. Basindan opesim geldi kendimi. Hah!)